İyiyi Düşünmek

Berlin / Haziran 2015

35. yaşıma dair kurduğum hesaplar bir yanda dururken, başkasının hesapları! beni tam da göğsümden vurunca, birkaç saniye ayakta kaldım sonra ruhum yere kavuştu, bedenim ayakta ... Şu geçen son birkaç ayda vermek zorunda kaldığım kararların ehemmiyeti, sonuçlarına katlanabilme direnci, ruh gücümün yerden kalkarak beni uçuracak duruma getirmesi filan... Biraz daha büyüdüm desem manen... Mesela kendimi 40 yaş deneyiminde hissediyorum desem...

Şu durumda; "Kalbimin inzivaya ihtiyacı var... Kısa süreliğine üzerine 'kapalıyız' yazabilir miyim, izin alabilir miyim hayattan acaba bir miktar?" diyeceğim geldi :)

Çok isterdim, kış gelirken 100 kg olup uykuya dalmayı, baharda yeniden uykuya doymuş, yaşadıklarını unutmuş ve 50 kg uyanmayı. Hafiflemek tam da bu olmalı değil mi? Doğrusu şu ki yaşadıklarımız artık bizim oluyor, dönüm noktaları sanırım unutulmuyor, beynin en sol kıvrımında çakılı kalıyor... Çok şükür ki o süreci nasıl yönettiğimizle ilgili, yaşadığımız krizleri fırsata çevirip kendimize iyi paylar çıkartma denemelerimiz, kötü tecrübelerimizin iyi ışığı gibi detaylar var.

Yaşayacaklarımızı bilmediğimiz için öngörülü kararlar verebilmek bir ayrıcalık, şans, akıl işi... Yine de hesapsız ama tehlikeli işler, gidişler içinde olmak/olmamak bizim avuç içimizde. Tercihler işte, yol ayrımları, çizgiler... Öyleymiş yani... En önemlisi de iyi düşünmek, iyiyi düşünmekmiş...

Her şeye rağmen güzel günler göreceğiz,
Hayatı anlayışla karşılayalım. Onun da bazen bizim omzumuza ihtiyacı olabilir.
Şimdi sırayı Nil Karaibrahimgil alsın.
Kanatlarım Var Ruhumda